اختلال اضطراب فراگیر (GAD) یک بیماری شایع و ناتوان‌کننده است که با اضطراب مزمن و نگرانی‌های غیرقابل کنترل به مدت حداقل ۶ ماه مشخص می‌شود. این اختلال می‌تواند با افسردگی، سوء مصرف الکل و مواد مخدر، مشکلات جسمی یا همه این عوامل همراه باشد. در ایالات متحده، شیوع ۱۲ ماهه GAD حدود ۳.۱٪ و شیوع طول عمر آن ۵.۷٪ است. این اختلال در زنان تقریباً دو برابر بیشتر از مردان است.

علائم: افراد مبتلا به DAG ممکن است علائمی مانند سردرد، تنش عضلانی، مشکلات گوارشی، درد کمر و بی‌خوابی را تجربه کنند. همچنین، علائم روانی مانند بی‌قراری، خستگی، دشواری در تمرکز، تحریک‌پذیری و اختلالات خواب نیز شایع هستند.

تشخیص:برای ارزیابی شدت علائم و پاسخ به درمان، از ابزارهای غربالگری معتبر مانند مقیاس اضطراب فراگیر ۷ (GAD-7) استفاده می‌شود.

درمان: درمان‌های خط اول برای GAD شامل درمان شناختی-رفتاری (CBT) و داروهای مهارکننده بازجذب سروتونین (SSRI) یا مهارکننده بازجذب سروتونین-نوراپی‌نفرین (SNRI) است. SSRI‌ها مانند سرترالین و SNRI‌ها مانند ونلافاکسین به عنوان درمان‌های دارویی خط اول توصیه می‌شوند. همچنین، CBT به عنوان درمان روان‌شناختی با بیشترین شواهد اثربخشی برای GAD شناخته می‌شود.

توصیه‌های دیگر: فعالیت بدنی منظم می‌تواند به کاهش علائم GAD کمک کند. همچنین، بهبود بهداشت خواب، مانند حفظ برنامه خواب منظم و اجتناب از مصرف نیکوتین و الکل در شب، می‌تواند مفید باشد.

نکات مهم: انتخاب درمان باید بر اساس ترجیحات بیمار، تاریخچه درمانی، بیماری‌های همزمان جسمی و روانی، سن، جنسیت و برنامه‌های تولیدمثل، و همچنین هزینه و دسترسی به مراقبت‌ها انجام شود.