اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یک اختلال روانی است که پس از تجربه یا مشاهده یک رویداد تروماتیک مانند تهدید به مرگ، آسیب جدی یا تجاوز جنسی ایجاد می‌شود. این اختلال می‌تواند باعث بروز علائمی مانند بازگشت مکرر به خاطرات تروماتیک، اجتناب از یادآوری رویداد، تغییرات منفی در شناخت و خلق و خو، و افزایش تحریک‌پذیری شود.

شیوع:  

شیوع طول عمر PTSD در جمعیت عمومی حدود ۶٪ است. این میزان در گروه‌هایی که تجربه‌های تروماتیک شدیدتری داشته‌اند، مانند سربازان جنگی، پناهندگان و قربانیان تجاوز، می‌تواند به ۲۵٪ برسد. زنان بیشتر از مردان در معرض خطر ابتلا به PTSD هستند.

درمان:  

درمان‌های خط اول برای PTSD شامل روان‌درمانی و دارودرمانی است. روان‌درمانی‌های متمرکز بر تروما مانند درمان شناختی-رفتاری متمرکز بر تروما (TF-CBT) و حساسیت‌زدایی و پردازش مجدد با حرکات چشم (EMDR) بیشترین شواهد اثربخشی را دارند.  

داروهای مهارکننده بازجذب سروتونین (SSRI) مانند فلوکستین، پاروکستین و سرترالین و همچنین مهارکننده بازجذب سروتونین-نوراپی‌نفرین (SNRI) مانند ونلافاکسین برای درمان علائم اصلی PTSD موثر هستند. در صورت وجود علائم باقیمانده، افزودن داروهای دیگر مانند آنتی‌سایکوتیک‌های آتیپیک یا توپیرامات ممکن است مفید باشد.

برای بیماران مبتلا به اختلالات خواب مرتبط با PTSD، پرازوسین می‌تواند موثر باشد. همچنین، باید بیماران مبتلا به PTSD را از نظر آپنه خواب انسدادی بررسی کرد، زیرا بسیاری از بیماران با اختلالات خواب مرتبط با PTSD این وضعیت را دارند.

نکات مهم:  

درمان PTSD باید به صورت جامع و با در نظر گرفتن همزمانی اختلالات روانی دیگر مانند اختلالات خلقی و سوء مصرف مواد انجام شود. انتخاب درمان باید بر اساس ترجیحات بیمار، تاریخچه درمانی و دسترسی به مراقبت‌ها انجام شود. 

این سند به عنوان یک راهنمای بیمار برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تهیه شده است و شامل اطلاعاتی در مورد تعریف، شیوع و گزینه‌های درمانی است. این اطلاعات بر اساس آخرین مطالعات و مقالات پزشکی است